Of jouw vader of moeder nu veel of weinig last heeft van de MS, helemaal negeren kun je het niet. Op deze pagina leggen we uit wat het gevolg kan zijn van deze rotziekte. En dat kan bij elk gezin anders uitpakken voor de kinderen.

Mensen met MS die weinig klachten hebben, denken soms dat hun kinderen er – dus – ook niet veel last van hebben. Andersom komt ook voor. Mensen met MS die veel beperkingen hebben, denken soms dat hun kinderen er – vast ook – veel last van zullen hebben. Beiden kunnen ernaast zitten.
De impact die MS op kinderen heeft, is afhankelijk van veel factoren. De klachten die de ouder zelf heeft, zijn daar maar één van.

Lichamelijk minder

impact lichamelijk minder 500pxbMinder goed kunnen lopen of minder energie hebben, kan ervoor zorgen dat een kind meer huishoudelijke taken heeft. Is dat erg? Nee, de meeste kinderen hebben hier geen problemen mee. Ze willen alleen wel af en toe horen dat dit gewaardeerd wordt en dat alle kinderen in het gezin evenveel doen. Een stil en volgzaam kind dat thuis alle klusjes opknapt, terwijl haar dwarse zus naar haar eigen kamer gaat om te gamen, zal de verdeling van de taken niet als eerlijk ervaren.

Cognitief minder

MS kan, naast de lichamelijke klachten, ook psychische problemen veroorzaken. Het plannen van dingen, het geheugen, de concentratie en de stemming kunnen verstoord raken. Dit worden cognitieve klachten genoemd.
Wanneer een vader of moeder vergeet dat een kind iets belangrijks op school had, maar er niet naar vraagt als het kind uit school komt, dan is dat niet leuk. Kinderen die niet weten dat dit vanuit de MS komt, kunnen denken hun vader of moeder zich niet voor hun interesseert.

Onverwacht

Een veel gehoorde klacht van kinderen is dat de ouder met MS plotseling boos kan worden. 'Dan zitten we een spelletje te spelen en hebben we het heel leuk, maar dan gaat papa even naar de wc en als hij terugkomt is hij bloedchagrijnig.' Die onvoorspelbaarheid van de stemming kan ook een reden zijn voor kinderen om maar geen vriendjes mee naar huis te nemen. Ze weten immers niet hoe hun vader of moeder gestemd is, ze willen niet dat vriendjes zien hoe boos ze dan kunnen zijn.

Hoe je ermee omgaat

impact ermee omgaan 500pxbEen belangrijke factor die mede bepaalt of een kind last heeft van de MS van de vader of moeder is de manier waarop deze ouder hiermee om gaat. Regelmatig zeggen dat je 't zo zwaar hebt, kan belastend zijn voor een kind. Dat is niet fijn om te horen. Aan de andere kant ziet of merkt een kind waarschijnlijk zelf wel hoe het met vader of moeder gaat. Vraagt je kind hoe het met je gaat?
Antwoord eerlijk hoe het is. Zeggen dat 't prima gaat terwijl dat niet zo is, gelooft je kind toch niet. We merken dat kinderen dan hun eigen verhaal ervan maken. Soms is dat erger dan hoe de ouder het ervaart. Zoek wel de nuance. Gaat het niet zo lekker, maar je kunt je vandaag nog prima redden? Wens je het kind dan een fijne dag op school, ben je toch eerlijk geweest en kan je kind rustig op de fiets stappen. Het alternatief: zeggen dat het slecht gaat en dat je niet weet hoe je de dag moet doorkomen. Ga als kind dan maar eens geconcentreerd op school zitten ...

Over later

Eén van de lastige aspecten aan MS is de onvoorspelbaarheid. Niemand weet hoe het morgen zal zijn, volgende week of over een jaar. Deze onzekerheid is moeilijk om mee om te gaan. Dat geldt voor de ouders, maar ook voor hun kind. Zorgen over later kunnen zwaar drukken op een kind.

Het is niet altijd zichtbaar

Los van de MS zijn er ook andere factoren die de impact van de ziekte op een kind bepalen. Hoe is de relatie tussen de beide ouders? Zijn er financieel zorgen? Heeft het kind vrienden? Hoe zit het kind geestelijk in elkaar? Praat hij of zij gemakkelijk? Spelen er diagnoses als ADHD of autisme mee? Krijgen de ouders steun van familie en/of vrienden? Al deze factoren samen bepalen of een kind last heeft van de MS die papa of mama heeft. Aan de buitenkant is deze last niet altijd te zien. Een kind kan ogenschijnlijk vrolijk door het leven huppelen, maar intussen bang zijn voor de toekomst of zich schamen voor de manier waarop de ouder loopt of praat. Kinderen kunnen boosheid voelen, omdat uitgerekend hún ouder dit heeft. Zich eenzaam voelen, als niemand snapt hoe dit voor hen is. Er kan te weinig aandacht voor hen zijn in het gezin, zeker als de ziekte zijn tol eist. Kinderen kunnen ook vermoeid zijn, doordat ze slecht slapen vanwege de zorgen, veel moeten helpen in huis, moeten presteren op school/sport/muziek en daarnaast ook nog hun sociale contacten willen bijhouden.

Het is daarom goed als ouders regelmatig vragen hoe het met het kind gaat. Maar het is de vraag of het kind naar de ouders altijd eerlijk is. Immers, als kind wil je je ouders – die het soms al zwaar genoeg hebben – niet belasten met jouw problemen. Iemand met wat meer afstand kan dat soms beter. Een leraar van school bijvoorbeeld, een oom of tante of goede vrienden van de ouders. Het is belangrijk dat het kind zich gezien voelt en erkenning krijgt!